Categorie: Organisaties

INT. ZIEKENHUIS / KAMER VAN ZOOMEREN

VAN ZOOMEREN

(kijkt rond) Hier kan iedereen wel mee leven, toch?
Het gezelschap knikt. De specialisten zitten alweer een tijdje in vergadering. Alleen Bart zit er wat verloren bij.

ROBERT

Je moet maar zo denken, Verheul: ’t is goed voor je conditie dat je wat verder moet lopen dan de rest.
Iedereen lacht, behalve Verheul en Bart. Van Zoomeren kijkt even naar Bart.

VAN ZOOMEREN

Dan weet ons jonge aanstormende talent meteen waar hij het allemaal voor doet.
Verheul gaat schouderophalend akkoord. Vrolijkheid, behalve bij Bart.

ROBERT

En waarom we hem zo afbeulen.
Hij kijkt Bart even aan.

ROBERT

Tertiaire arbeidsvoorwaarden noemen we dat.
Bart kijkt Robert strak aan en zwijgt.

VAN ZOOMEREN

Je bent niet bijzonder enthousiast over je eigen parkeerplaats.

BART

(cynisch) Ik ben dolenthousiast. Eindelijk hoor ik bij de elite.
Van Zoomeren is ‘not amused’, kijkt Robert aan en trekt z’n wenkbrauwen op.

ROBERT

Bart is een beetje obstinaat omdat hij vindt dat ik iets verkeerd heb aangepakt.

VAN ZOOMEREN

En is dat iets van belang voor dit gezelschap?
Bart kijkt naar z’n broer.

ROBERT

We komen er samen wel uit.
Bart kan zich niet meer inhouden.

BART

Je hebt je vergrepen aan een collega, je hebt haar in haar eigen huis verkracht.
Verbaasde reacties van de specialisten.

BART

En wat zou jij je druk maken. Jij wint altijd.
Van Zoomeren kijkt Robert ernstig aan.

ROBERT

Dit is totale onzin. Ik heb…

BART

(woest) Jij zit hier alleen nog maar omdat iedereen liever de andere kant opkijkt.
Hij ziet dat er geroezemoes ontstaat onder de chirurgen. Van Zoomeren luistert zeer aandachtig naar Bart.

BART

(Tegen Robert) Ze willen het niet horen… Ik eerst ook niet.
Hij richt zich tot Van Zoomeren.

BART

Maar nu moet ik wel. Iemand die zoiets doet blijft rustig in functie en Claire, die de beste van allemaal kan worden, die er alles voor over heeft, wordt in een moeite door aan de kant geschoven.
Van Zoomeren kijkt even naar Robert, dan weer naar Bart.

BART

Ondertussen ligt het beneden vol met halfdode bejaarden en wat doen de topspecialisten van dit ziekenhuis? Vergaderen over parkeerplaatsen!
Hij staat op.

BART

Ik ben niet cynisch genoeg voor dit vak. Jammer dan.
hij loopt de kamer uit.
Stilte. Robert kijkt in de agenda, alsof er niets is voorgevallen.

ROBERT

De conferentie in Rotterdam. De vraag is met hoeveel we gaan en welk hotel we nemen. Hotel New York?
Iedereen zwijgt. Verheul staat op en loopt de kamer uit.
Robert is niet onder de indruk, maar dan staat de een na de ander op en vertrekt, totdat Robert alleen achterblijft met Van Zoomeren.

VAN ZOOMEREN

Een collega, Robert?
Robert draait zijn hoofd af.

INT. SEH / GANG (LICHTBAK)

JASMIJN

Wat is daarmee gebeurd?! Auto-ongeluk?
Claire trekt meteen de foto’s van de lichtbak af.

CLAIRE

Niks voor jou. Is voor gevorderden.
Jasmijn wil verderlopen.

CLAIRE (CONT)

Maar als je zo aandringt…
Jasmijn draait zich verbaasd om en Claire hangt de foto’s weer op de lichtbak.

CLAIRE (CONT)

Felis domesticus, oftwel: een huiskat. Met een femur fractuur…
Ze tikt de gebroken achterpoot vluchtig aan op de foto.

CLAIRE (CONT)

Die wij gaan repareren.
Ze duwt de foto’s in de handen van Jasmijn.

CLAIRE (CONT)

Ga je mee?
Maar Jasmijn blijft staan.

JASMIJN

(gedempt) Een kat?! Je gaat een kat opereren?!

CLAIRE

Nee, WIJ gaan een kat opereren.
Jasmijn geeft de foto’s terug:

JASMIJN

(Komt nauwelijks uit haar woorden) Echt niet!… Hoorde je Astrid vanochtend?!… Net een rechtszaak gehad… Ik vlieg eruit!
Claire pakt haar geruststellend bij haar bovenarm:

CLAIRE

Hoe wil jij nou ooit een arts worden, als je zo snel in de stress schiet?! Ik bied je een kans om ervaring op te doen. Om te opereren. Op mijn verantwoordelijkheid.
Ze ziet dat Jasmijn staat te twijfelen.

CLAIRE (CONT)

Of wil je daar nog jaren op wachten?
Jasmijn denkt na.

INT. SEH / BEHANDELKAMER 1

Een inferno: in hun witte lijkgewaden staan Astrid en Irma over Chris gebogen en werken koortsachtig om hem in leven te houden. De man bloedt nu uit alle lichaamsholten en zijn bed is doorweekt: meerdere straaltjes druppelen aan de onderkant van het matras op de grond, waar zich donkerrode plasjes hebben gevormd. Er zijn drie infusen aangebracht, waarvan twee met bloed en éen met plasma. Het derde infuus heeft een drukzak: om de vijf minuten vervangt Irma een bloedzak van een halve liter. Chris kreunt met een van pijn vertrokken gezicht.

ASTRID (TEGEN IRMA)

Vijf milligram morfine.
Irma trekt een lade open om de morfine klaar te maken. Chris slaat licht aan het hyperventileren.

ASTRID

Bloeddruk?

IRMA

Tachtig over twintig.

ASTRID

Zakje trombositensuspensie.
Irma geeft haar een zakje met de bloedplaatjes en Astrid voegt ze toe aan een ander infuus. Claire loopt snel de kamer binnen, terwijl ze nog haar kap rechtschuift en haar handschoenen aantrekt. Zonder op te kijken:

ASTRID

Waar is Bart?

CLAIRE

Hand gekneusd in de koffiekamer.
Alleen Irma werpt even een blik naar haar, Astrid blijft gefocust op de thermometer. Irma ziet dat de pc-voorraad wel erg snel is geslonken:

IRMA (TEGEN ASTRID)

Dit was de laatste zak. Hoeveel moet ik bijhalen?

ASTRID

Laat maar.
Een geladen stilte, alleen doorbroken door de schokkende ademhaling van Chris. Blikwisselingen van Irma en Claire naar Astrid. Chris heeft Claires hand vastgepakt en knijpt erin, alsof hij zich aan het leven wil vastklampen.

CLAIRE (TEGEN ASTRID)

En extra stollingsfactoren-preparaten?

IRMA

Krijgt hij al.
De drie vrouwen kijken in stilte toe hoe Chris ligt te worstelen.

CLAIRE

We kunnen toch wel iets doen?!
Irma kan het niet langer aanzien: ze draait zich om en begint de gebruikte instrumenten en verbandrepen te verzamelen. Er trekt een pijnscheut door het lichaam van Chris.

CLAIRE (CONT)

Er zou toch een vaccin komen?! We hoeven alleen maar tijd te rekken.

ASTRID (TEGEN IRMA)

Meer morfine.
Irma trekt de lade weer open om een nieuwe dosis morfine klaar te maken. Als ze zich omdraait met de spuit, ontspant het lichaam van Chris en… hij blaast zijn laatste adem uit.
Even een stilte, dan begint Claire haar hand los te wrikken uit de dode vuist van Chris. Astrid trekt een laken over het lichaam van Chris.

ASTRID (CONT)

(zakelijk) Desinfecteren met fenol en een dubbele bodybag. Dan gaat deze kamer op slot.
Maar Irma is opeens stilgevallen en staart voor zich uit:

IRMA

Astrid!… Astrid!…
Astrid kijkt haar aan.

CLAIRE (CONT)

Je handschoen.
Er zit een scheur in de rechterhandschoen van Astrid waarachter haar blote huid te zien is. Astrid staart ernaar en kan haar ogen niet geloven.

IRMA

(Fel) WASSEN!
Nu pas komt Astrid in beweging en als een speer verlaat ze de kamer.

INT. SEH / BEHANDELKAMER 1

Op het bezwete gezicht van Chris zijn nu ook de vage vlekken van bloeduitstortingen te zien. Twee watjes in zijn neus stoppen het bloeden. Naast hem staat Claire in volledig beschermingstenue met helm en ademhalingsapparaat en legt een tweede infuus aan. Beide armen hebben nu een eigen infuus. Chris ligt voor zich uit te staren.

CHRIS

Ben je getrouwd?

CLAIRE

Neuh.

CHRIS

Een vriend?

CLAIRE

Hoezo? Heb je belangstelling?
Chris glimlacht.

CHRIS

Altijd arts willen worden?

CLAIRE

Chirurg. Van kindsaf aan. Ik sneed alles open. Zelfs de hond.

CHRIS

En nu mensen?

CLAIRE

Nog niet. Ik zit nu in de SEH stage. Daarna komt het echte OK-werk.

CHRIS

En daarna ben je chirurg?

CLAIRE

Algemeen. Maar ik wil cardiochirurgie doen. Dat is het moeilijkst.
Chris blijft even stil.

CHRIS

Ooit weleens getwijfeld of je dat gaat halen?

CLAIRE

(lacht) Nee, ik niet.

CHRIS

En als je geen vaste hand blijkt te hebben, wat doe je dan?

CLAIRE

Oefenen tot ik het wèl kan.

CHRIS

En als je een oog verliest?
Claire is even uit het veld geslagen.

CLAIRE

Dan heb ik een probleem.
Chris begint te hoesten. Een donkerrood slijm gulpt uit zijn mond. Hij begint zwaar te ademen, maar blijft toch doorpraten:

CHRIS

(bijna lachend) Stel je voor dat je het niet redt. Dat alle inspanningen vergeefs waren.
Claire probeert hem te kalmeren:

CLAIRE

Rustig maar.
Chris blijft doorpraten, terwijl het bloed uit z’n oren stroomt:

CHRIS

Je relaties verwaarloosd en je ouders. Alles opzijgezet voor dat ene doel. En je eindigt ergens als tweederangs arts op een eerste hulp. Zie je het voor je?!
In de verte klinken Afrikaanse trommen.

CLAIRE

(sussend) Stil nou.
Ze probeert met watjes de stroom bloed uit zijn oren te stelpen.

CHRIS

Zet niet alles op éen kaart! Neem een gezin. En maak er niet zo’n fiasco van als ik.
De opzwepende tromroffels worden steeds luider.

INT. SEH / GANG & ARTSENBALIE

CROSS: INT. ZIEKENHUIS / KAMER RONALD

In de gang voor behandelkamer 1: Heel behoedzaam worden twee handen met plastic handschoenen gereinigd met sodium hypochloriet. Vervolgens wordt een plastic schort afgedaan. Astrid heeft net Chris bezocht en trekt nu haar beschermende kleding uit. Door het venster van haar kap is haar hele gezicht te zien.

ASTRID

Hij gaat snel achteruit. Twee zakken per uur hebben we al nodig. Straks moet hij een tweede infuus.
Tegenover Astrid staat Irma met een felblauwe plastic zak met daarop een geel kruis. Hierin vangt ze voorzichtig alle uitgetrokken kleding op.

IRMA

Sorry voor gisteren. Je had groot gelijk. Als ik hem toen had weggestuurd…

ASTRID

Dat kon jij toch niet weten.
Weer een stilte, waarin Astrid haar kap afzet.

IRMA

Waarom wist jij het wel?

ASTRID

Ik heb het eerder gezien. In Zaïre. Een klein plaatsje aan de Likati-rivier.
Irma knikt. Even is Astrid in stilte bezig met het langzaam naar beneden rollen van haar beschermende bovenkleding, zonder dat de stof in contact komt met haar blote huid.

ASTRID (CONT)

Ik dacht dat ik ALLES kon genezen. Totdat ik het tegenkwam: Ebola.
Even stokken haar bewegingen, als ze het weer voor zich ziet:

ASTRID (CONT)

Een jochie had een dode aap gevonden en liet hem aan z’n vriendjes zien. Zij waren de eersten. Bloeden uit mond, neus en oren. Alsof ze gewoon wegsmolten.
Irma slikt iets weg.

ASTRID (CONT)

Toen hun familie, die er niets van begreep en huilend met hun kleintjes rondzeulden. De éen na de ander. Tot zelfs de medicijnman die nog uren om hun lichamen had gedanst. 120 zielen, fffff…
Ze maakt een wegvlieggebaar met haar hand.

ASTRID (CONT)

Daar sta je dan met je diploma.
Stilte waarin Astrid voor zich uitkijkt. Even lijken we het geluid van Afrikaanse trommen te horen. Irma is onder de indruk. Astrid rolt de bovenkleding verder naar beneden en stapt uit het pak dat vervolgens met de buitenkant naar binnen wordt gevouwen. Het pak verdwijnt in de plastic zak. Als laatste trekt Astrid haar plastic handschoenen uit.

IRMA

Waarom wilde je eigenlijk naar Afrika?

ASTRID

(zacht) Dat was iets persoonlijks.
Op de artsenbalie gaat de telefoon. Astrid gooit haar handschoenen in de zak en Irma knoopt hem vervolgens ook weer met handschoenen dicht.

CLAIRE

Astrid? Ronald aan de lijn.
Claire zit in het glazen kantoor over haar cursusboeken gebogen. Astrid verlaat de verboden zone en neemt de telefoon over bij de artsenbalie.
In zijn kamer staat Ronald met de telefoon tegen zijn tafel geleund en pulkt aan het geraamte van meneer Pijnenburg.

RONALD

(Joviaal) Hoe doe je dat toch, Astrid?! Altijd weet je de spanning erin te houden. Duiken in het Noordzee-kanaal, de medische encyclopedie stelen uit de UB. En nou dit weer.
Bij de artsenbalie is Astrid gaan zitten.

ASTRID

(Glimlacht) Verlangen naar aandacht, denk ik.

RONALD

En die heb je! Het NOS-journaal, de BBC, CNN, niemand wil dit spektakel missen.

ASTRID

Vooral het tragische einde niet, zeker?

INT. SEH / BEHANDELKAMER 3 / AVOND

Frank zit nog steeds rechtop in bed en staart voor zich uit. Jasmijn staat met haar rug naar hem toe bij een wasbak en houdt hem via de spiegel met schichtige blikken in de gaten. Ondertussen vult ze met trillende vingers een spuit met de anti-psychotica Haldol6. Alsof ze zichzelf probeert gerust te stellen:

JASMIJN (VIA SPIEGEL TEGEN FRANK)

(nerveus glimlachend) Het duurt maar een kwartiertje. Eerst een kous. Watten eroverheen. En dan kunststof gips. We hebben het in alle kleuren.
Ze schenkt een glas water in.

JASMIJN (CONT)

Wat wil je? Knalgeel? Gifgroen?
Frank kijkt haar aan via de spiegel.

FRANK

En dan mag ik naar huis?
Jasmijn voelt de adem in haar keel stokken:

JASMIJN

Dat… Dat hangt van de dokter af.

FRANK

Waarom zou die me hier willen houden?
Jasmijn verzamelt even moed en draait zich dan met de gevulde spuit om. Met een vriendelijk gezicht komt ze naar Frank toe.

JASMIJN

Voor controle. Wie weet wat je allemaal nog mankeert?! (Corrigeert zichzelf) Je long kan wel zijn geperforeerd. Of misschien is je bloedcirculatie gestoord ehh… ontregeld.
Op dit moment kijkt Astrid even naar binnen.

ASTRID

Hoe gaat alles hier?
Jasmijn is overvallen door haar binnenkomst en probeert geruststellend te glimlachen, hoewel ze helemaal staat te trillen:

JASMIJN

Super.
Ter bevestiging kijkt ze even naar Frank, maar die zit met zijn gedachten ergens anders. Astrid knipoogt naar Jasmijn:

ASTRID

Zie je wel.
En ze is weer vertrokken. De ongemakkelijke spanning keert dubbel en dwars terug. Jasmijn komt met de spuit bij Frank en wil een plek op zijn arm schoonwrijven, maar hij ontwijkt haar.

FRANK

(rustig) Wat is dat?

JASMIJN

(zonder een spier te vertrekken) Gewoon. Heeft de dokter voorgeschreven.

FRANK

Wat is het dan?

JASMIJN

Het bevordert de rust. Je wordt er kalm van.

FRANK

Ik wil weten WAT het is.
Jasmijn begrijpt dat ze er niet meer omheen kan:

JASMIJN

(Luchtig) Haldol of zoiets.

FRANK

(oprecht verbaasd) Anti-psychotica? Waarom krijg ik dat NU? Het gaat al anderhalf jaar goed met mij.

JASMIJN

Ehh… Voorzorg, denk ik.

FRANK

Eens een gek, altijd een gek?

JASMIJN

Nee. Gewoon om alle risico’s uit te sluiten. Dat kan toch nooit kwaad?!

FRANK

Wat weet jij er nou van?!
Jasmijn probeert haar autoriteit te herwinnen:

JASMIJN

Meer dan genoeg, lijkt me. Ik heb…

FRANK (ONDERBREEKT)

Echt?! Weet jij wat het is om kwijlend op de bank te liggen, terwijl je kinderen met hun vriendjes spelen?! Om hun blikken te voelen als je niet kunt ophouden met trillen? Weet jij wat het is om je zoontje te zien vallen en-het-doet-je-helemaal-niets?! (Hij tikt op z’n borst) Dood van binnen en van buiten.
Terwijl hij met z’n hand naar z’n jas graait, kijkt hij Jasmijn aan. Zij is geraakt door zijn emotionele uitbarsting. Hij haalt een foto van zijn zoontje tevoorschijn en streelt er met z’n hand over:

FRANK (CONT)

(zacht) Alex. M’n jochie.
Hij laat de foto aan Jasmijn zien:

JASMIJN

(Schor) Mooi.
Een foto van een gelukkig gezin komt tevoorschijn. Frank laat zijn vinger over de contouren van zijn dochtertje glijden.

FRANK

(Zacht) M’n kleine meid. Volgende maand wordt ze zes.
Terwijl hij liefdevol naar de foto’s blijft kijken, vecht Jasmijn tegen haar tranen.

FRANK (CONT)

Wat hebben zij nou aan een vader die futloos op z’n bed ligt? Ik wil met hun ravotten en lachen. Ik wil een goede papa voor hun zijn.
Jasmijn drukt haar hand voor haar mond om zichzelf in bedwang te houden.

BART (VO)

Alleen als die psychopaat naar de PAAZ verhuist, hebben we een plaats vrij.

ASTRID (VO)

Dan moet daar wel eerst een plek voor hem worden gevonden.

INT. RUIMTESCHIP SPORTLETS / SLAAPVERTREK

RUDY RUDE

Opgepakt en opgesloten als de eerste de beste boef! Een schande!
ATHLETICA voelt zich vreselijk opgelaten met de hele situatie en doet zenuwachtig een schone hoes om het bedkussen.

ATHLETICA

(sust) Het is maar tijdelijk.

RUDY RUDE

Terwijl ik niets heb gedaan! Niets!

ATHLETICA

(verontschuldigend) Wij doen dit anders nooit, hoor.
RUDY RUDE kijkt haar met grote ogen aan.

RUDY RUDE

En nu?! Gaan jullie me nu pijnigen?

ATHLETICA

Hoe bedoelt u?

RUDY RUDE

Nou gewoon: stompen, bevriezen, ontvellen, koken of zandstralen.

ATHLETICA

Nee, zeg!

RUDY RUDE

Wat heeft dit dan voor zin?!

ATHLETICA

U blijft alleen een tijdje hier. Ik heb wat schone handdoeken neergelegd en een extra kussen.
Ze veegt de laatste plooien uit het laken en RUDY RUDE observeert haar met achterdochtige blik – wat gebeurt hier allemaal?

ATHLETICA (CONT.)

En straks eten we chili con carne.

RUDY RUDE

Met vergif?

ATHLETICA

Nee, met ananas.
RUDY RUDE kan het allemaal niet bevatten.

RUDY RUDE (VOOR ZICHZELF)

Als m’n vader dit zou horen…

ATHLETICA

U mag het hem zelf vertellen.
RUDY RUDE kijkt haar verwonderd aan.

INT. RUIMTESCHIP / LABORATORIUM

CROSS: INT. RUIMTESCHIP / GANG

STRONGO

Okee, okee, okee…
Hij probeert zijn eigen paniek te bezweren en jaagt als een bezetene door het laboratorium, waarbij hij willekeurige laden en kasten opentrekt.

STRONGO (CONT.)

Lijm, lijm, lijm…
Als hij een tube heeft gevonden en het etiket wil lezen, klinkt het belletje van de schuifdeur en versteend van schrik blijft STRONGO staan. Zijn blik schiet van de tafel naar de deur.

ATHLETICA (O.S., VANUIT GANG)

Strongo? Charm?
De gedachten flitsen door STRONGO’s hoofd: wat moet hij doen?! Z’n mond houden? Terug in de transporter? De waarheid vertellen?…

STRONGO

(quasi-opgewekt) Ja, wij zijn het.

GANG

ATHLETICA

Waarom is de deur op slot?

STRONGO (O.S., VANUIT LABORATORIUM)

Anders wordt het hier zo warm. Charm mag niet te snel ontdooien.

ATHLETICA

(bezorgd) Hoe is het met haar?

STRONGO (O.S.)

(lachend) Kan niet beter!

LABORATORIUM

Met de lijmtube in zijn hand draait STRONGO panisch om de scherven op de tafel heen en weet niet waarmee hij moet beginnen. Ondertussen probeert hij zijn stem zo vrolijk mogelijk te laten klinken.

STRONGO (CONT.)

Ze is zo blij dat ze weer terug is. Echt een zonnetje!

ATHLETICA (O.S., VANUIT GANG)

We hebben haar nodig voor een antistof tegen een ijsvirus.

GANG

ATHLETICA (CONT.)

Ballistico is al naar de aarde om de witte mist te analyseren.

STRONGO (O.S., VANUIT LABORATORIUM)

Ach, laat haar toch eventjes bijkomen van de schrik.

ATHLETICA

(argwanend) Is alles echt okee?

LABORATORIUM

STRONGO

(opgeruimd) Tuurlijk! Twee, drie tellen en ze is weer helemaal de oude.

GANG

LABORATORIUM

ATHLETICA (O.S., VANUIT GANG)

Goed. Als ze maar opschiet.
Opgelucht hoort STRONGO hoe de voetstappen van ATHLETICA zich verwijderen van de deur. Dan kijkt hij weer naar de scherven op de tafel.

INT. KUNSTIJSBAAN

CROSS: INT. RUIMTESCHIP / COCKPIT

STRONGO (IN POLSCOMMUNICATOR)

Ik sta op het ijs.

ATHLETICA (V.O., VANUIT COMMUNICATOR)

En de witte mist?

STRONGO

Weg. Het is veilig.
In het midden van de ijsvlakte staat nog steeds de roerloze pilaar van CHARM. Weer kijkt STRONGO om zich heen en dan: TOINK-TOINK-TOINK. Met grote, glibberige passen overbrugt hij de afstand en bereikt CHARM. Voorzichtig raakt STRONGO haar met éen vinger aan.

STRONGO (CONT.)

Ze is helemaal koud.

ATHLETICA (V.O.)

Breng haar maar naar boven, dan kunnen we haar ontdooien.
STRONGO probeert met twee handen CHARM in beweging te krijgen.

STRONGO

Ze zit helemaal vast.
Nu drukt hij met zijn hele lichaam tegen haar aan.

COCKPIT

ATHLETICA (IN COMMUNICATOR)

Zal ik een brandlaser sturen? Dan smelt je het ijs onder haar voeten.
KRRRASHSHS. Opeens klinkt er een immens geraas, alsof een kristallen kroonluchter aan diggelen valt. ATHLETICA en BALLISTICO kijken elkaar verschrikt aan.

ATHLETICA (TEGEN STRONGO, CONT.)

(gealarmeerd) Wat gebeurt er?!

KUNSTIJSBAAN

Doodsbleek staart STRONGO voor zich uit en kan geen woord uitbrengen.

ATHLETICA (V.O., VIA COMMUNICATOR, CONT.)

Wat was dat?!
De hele ijsvlakte voor STRONGO ligt bezaaid met brokstukken van CHARM.

ATHLETICA (CONT.)

Strongo?!
Met de grootste moeite krijgt STRONGO zijn verbijstering onder controle.

STRONGO

Niets aan de hand, hoor. Ze is los.
Lamgeslagen kijkt hij naar de ravage om zich heen.