Westenwind | Aflevering 95 | Scène 18
In de biechtstoel vertelt Emma aan pastoor Donier dat ze verliefd is geworden op een andere man.
INT. KERK / BIECHTSTOEL / DAG
Emma zit geknield in een afgesloten biechtstoel met haar gezicht vlakbij het gaas, waarachter Donier aandachtig luistert.
EMMA
(fluistert schuldbewust) Ik koester onkuise gedachten.
DONIER
Dat is heel menselijk.
EMMA
Toch voel ik me schuldig, want ik heb mijn man zaliger destijds trouw beloofd.
DONIER
Liefde is iets om te koesteren en niet om jezelf mee te kwellen.
EMMA
Ook als die nooit beantwoord zal kunnen worden?
DONIER
Heeft hij een ander?
EMMA
Zo kun je het noemen.
Het blijft even stil.
DONIER
Ja, dan is jouw liefde onmogelijk.
EMMA
Ook als hij hetzelfde voelt voor mij?
DONIER
Heeft hij dat gezegd?
EMMA
Nee, maar ik zie het aan de manier, waarop hij naar me kijkt. Ik voel het als hij naast me staat.
Haar mond raakt bijna het gaas met daar vlak achter Donier, die met ingehouden adem luistert.
EMMA (CONT.)
Hoe hij mij in z’n armen zou willen nemen. Me zou willen kussen, alsof z’n leven ervan afhangt. En ik kan hem wel toeschreeuwen: doe het dan!
Maar hij houdt zichzelf tegen. Alsof hij zich verstopt voor z’n eigen gevoel.
DONIER
Misschien heeft hij meer tijd nodig.
EMMA
Denk je?
DONIER
Ware liefde laat zichzelf niet ontkennen. Ooit kiest hij voor jou.
EMMA
Hoe weet je dat zo zeker?
DONIER
Zo zijn mannen. Bang om op te geven, wat ze hun hele leven hebben opgebouwd. Dat kost tijd. Hoe oud is hij?
EMMA
Net zo oud als ik.
DONIER
Succesvol?
EMMA
Op zijn manier, ja.
DONIER
Gelovig?
Het blijft even stil. Dan komt het hoge woord eruit:
EMMA
Jij bent het, Louis.
Ze wacht op zijn reactie, maar het blijft stil.
EMMA (CONT.)
Vanaf het eerste moment dat ik je zag. Het spijt me als ik je in verlegenheid breng. Maar dat had ik nooit gedaan, als ik niet zeker wist dat jij ook iets voor mij voelde. Want het is wederzijds. Dat kun je niet ontkennen. Toch, Louis?!
Ze wacht op zijn reactie, maar weer blijft het stil.
EMMA (CONT.)
(Smekend) Zeg, dat je ook iets voor mij voelt, alsjeblieft. Zeg het me!
Na een eindeloze stilte wordt het gordijntje opengetrokken. Donier vlucht weg van de biechtstoel. Z’n voetstappen gaan steeds sneller en galmen door de kerk. Emma schaamt zich dood en zakt ineen.