Categorie: Organisaties

EXT. BOOT / DEK & OEVER / MIDDAG

WALTER

(opgetogen) Een simpel stuk landbouwplastic! Dat hou je toch niet voor mogelijk!
Jasper staat op de boot en steekt zijn duim naar hem op. Naast hem legt Stefan juist de onderwaterkit terug in het krat en droogt z’n handen af.

STEFAN

Zo. Die kielnaad zit dicht.

JASPER

Okee jongens! Dan kunnen we weer.

DONNA (O.S.)

Ben benieuwd voor hoelang.
Vanuit het vooronder komt Donna weer aan boord en wordt gevolgd door Catherina die haar tranen inmiddels heeft weggeveegd. Stefan gaat naast Alex op het voordek zitten en slaat zijn arm om haar heen. Walter duwt de boot af en steekt zijn hand op naar Catherina om weer aan boord te kunnen klimmen.

WALTER

Cath?!
Catherina reageert niet. Donna kijkt haar vragend aan.

WALTER (CONT.)

Doe nou niet zo kinderachtig!
Hij probeert dan maar zelf aan boord te komen. Maar in éen beweging trekt Catherina de boom los uit een staag en zwaait er vervaarlijk mee heen en weer.

CATHERINA

Zwem maar naar Ursula.
Walter kijkt Catherina geschrokken aan. Op het voordek draait Alex zich om en wisselt een blik met Donna: moeten we niet ingrijpen?!

WALTER

Jasper?! Help me, alsjeblieft.
Hij steekt zijn handen uit naar Jasper en die maakt aanstalten om hem te helpen, maar Catherina richt haar boom naar Jasper.

CATHERINA (TEGEN JASPER)

Hou je d’erbuiten!
Jasper trekt zich snel terug naar z’n roer. Walter probeert kalm te blijven.

WALTER

Doe niet zo raar. Help me nou.

CATHERINA

Alleen als je me ten huwelijk vraagt.
Walter weet niet wat hij hoort. De anderen kijken Catherina verbijsterd aan.

WALTER

Pardon?!

CATHERINA

Je hebt me wel gehoord.
Walter staart Catherina ongelovig aan en schiet in de lach.

JASPER

Is dit een grap?!

DONNA

Nee. Ik geloof het niet.
De afstand tussen Walter en de boot wordt steeds groter.

WALTER

Maar schat…

CATHERINA

Het is trouwen of verzuipen.

DONNA

Cath, is dit niet een beetje…

WALTER

Okee… Okee… Wil je met me trouwen?
Het blijft even stil. Catherina doet alsof ze het in overweging neemt.

CATHERINA

Ja, dat wil ik wel.
Iedereen is met stomheid geslagen.

INT. HUIS DONNA / WOONKAMER / AVOND 1

Ook Phil heeft haar bruiloftsjurk aangetrokken en bekijkt zichzelf in een staande spiegel in de woonkamer. Achter haar staat Donna afkeurend toe te kijken.

DONNA

Moet je jezelf nou zien.

PHIL

(gelukkig) Ja, wie had dat nou ooit kunnen denken?

DONNA

Een jurk van twintig euro per kilo.
Phil plukt aan de zijkanten van de jurk die wat te ruim zijn.

PHIL

Hij had eigenlijk iets ingenomen moeten worden.

DONNA (VERVOLGT)

In een kroeg vol plastic tulpen en een vent die minstens twintig jaar jonger is. Waarom doe je dit?
Phil kijkt haar niet-begrijpend aan.

PHIL

Vind je hem niet lief?

DONNA

Ik vind ‘m geweldig. Hij is knap, leuk en slim en hij is helemaal niks voor jou.
Phil richt zich weer op de spiegel.

PHIL

Aha, kaper op de kust.

DONNA (NEGEERT DIT)

Hij idealiseert jou. Hij ziet je als een engel en snapt gewoon niet wat er gebeurt. Hij denkt echt dat jullie vandaag gaan trouwen.
Phil draait zich in haar bruidsjurk naar haar dochter toe.

PHIL

Hoe noem jij dit dan?

DONNA

Een farce! Een schertsvertoning! Moet je jezelf nou zien in die jurk. Een giller!
Phil is even van haar apropos door de felheid van Donna’s woorden.

DONNA (CONT.)

Wees toch eerlijk, mam. Tenminste tegen jezelf. Hoelang hou jij het vol als gelukkige bruid?… Nog geen week!

PHIL

Hoe kun je dat nou zeggen?

DONNA

Omdat het altijd zo is gegaan! Je hele leven! Zoals dat Baghwan-gedoe…

PHIL

Krijg je dat weer.

DONNA

Opeens moest alles oranje. Van thee¬doeken tot tennis¬shirts. En twee weken later was het weer voorbij! Toen werd je communist. Zo zit jij namelijk in elkaar!
Haar moeder gaat zitten en kijkt voor zich uit, alsof het nu pas tot haar doordringt wat Donna probeert te zeggen.

DONNA (CONT.)

En dat is helemaal niet erg. Totdat je vergeet wat het eigenlijk is: een bevlieging. Tot je in een smerige tweedehands jurk eeuwige trouw belooft aan een broekie van dertig. Tot je gaat geloven in een sprookje, waarvan wij allebei weten dat het volgende week weer voorbij is.
Een stilte. Phil lijkt diep aangeslagen.

PHIL

Mijn schat, het is heel erg lief dat jij je zorgen maakt over mijn geloofwaardigheid. Maar heb je het eigenlijk niet over jezelf?
Huh? Wat krijgen we nou, denkt Donna.

PHIL (CONT.)

Nu pas besef ik hoe hard het is aangekomen met die Menno…
Donna hapt naar adem.

DONNA

Dat heeft er helemaal niets mee te maken!

PHIL (VERVOLGT)

Ik had er voor je willen zijn, want ik weet hoeveel pijn dat kan doen. Maar ik heb gebeld en gebeld en ik kon je gewoon niet bereiken.

DONNA

(verontwaardigd) Menno staat hier helemaal buiten. Het gaat over jou!

PHIL (VERVOLGT)

Een man verliezen is soms verschrikkelijk. Maar nog erger is het om je geloof in de liefde kwijt te raken.
Donna wil het niet horen.

DONNA

Je bent de clown van de buurt, mam. Iedereen lacht zich te pletter om deze klucht.
Dat doet pijn bij Phil.

DONNA

(zacht) En dat wil ik niet. Daar ben je te goed voor. Daarvoor…
Phil kijkt haar dochter aan.

PHIL

Mijn leven is misschien een komedie – ik hoop dat je er hard om kunt lachen. Maar ik speel wel de hoofdrol en sta niet langs de zijlijn te wachten tot het afgelopen is.
Ze komt overeind en loopt naar de deur.

PHIL (CONT.)

De voorstelling gaat beginnen – je bent nog steeds van harte welkom.
Ze vertrekt door de gang en Donna blijft aangeslagen achter. De eerste maten van de bruiloftsmuziek worden ingezet.

INT. HOTEL / SLAAPKAMER / AVOND 2

Met een glunderend gezicht komt Adriaan de hotelkamer binnen. Hij trekt Finette aan haar hand met zich mee en sluit de deur achter haar. Zij observeert terughoudend zijn opwinding.

ADRIAAN

Net de eerste keer. Weet je nog? Alsof we iets stouts doen.
Hij slaat een punt van de deken op het bed uitnodigend terug en kijkt haar grijnzend aan.

FINETTE

Maar jij en Corine, hebben jullie geen…?

ADRIAAN

Zij is meer moeder dan vrouw. En trouwens, ook vóor de baby hadden wij nooit die spanning.
Hij gaat op een stoel zitten en begint zijn veters los te strikken. Finette kijkt naar zijn handelingen en blijft zelf gewoon staan.

ADRIAAN (CONT.)

Zoals jij en ik. Als je de redactie binnenliep en iedereen keek om. God, wat was ik trots!

FINETTE

(glimlacht) En ik op jou. De machtige hoofdredacteur, zelfverzekerd en altijd in vorm.

ADRIAAN

Omdat ik wist dat jij thuis op mij wachtte.
Hij heeft zijn schoenen en broek uitgetrokken en gaat staan. Bewegingloos slaat Finette hem gade en maakt zelf geen aanstalten om zich uit te kleden.

ADRIAAN (CONT.)

(lief) Heb je het koud?
Finette reageert niet en Adriaan begint een beetje onzeker te worden.

FINETTE

En nu? Een spuugvlek op je overhemd…
Adriaan kijkt omlaag naar zijn overhemd: inderdaad een vlek. Hij probeert die er met z’n nagel af te krabben.

ADRIAAN

De baby. Echt álles zit onder.

FINETTE

… smerige sokken en een buikje.
Adriaan trekt zijn buik in en kijkt Finette bevreemd aan.

FINETTE (CONT.)

Wat is er gebeurd, Adriaan?! Twee jaar en je bent helemaal ingekakt.
Adriaan slikt iets weg.

ADRIAAN

(stamelt) Het is dat thuiszitten. Dan maakt het niet meer zo uit.
Finette schudt ongelovig haar hoofd.

FINETTE

Klagen over de strijk en vieze luiers!

ADRIAAN

Je weet niet wat het is, Finette. Jij hebt nooit kinderen gekregen.
Auw. Een echo van talloze ruzies.

FINETTE

Het is jouw keuze. Jij bent met haar getrouwd en jij wilde een kind. Wees dan ook een vent en draag de consequenties.

ADRIAAN

Dat doe ik toch ook?! Ik laat ze nooit in de steek, hoe vaak ik daar ook aan denk.

FINETTE

Waarom zijn we dan hier? Als troost voor je treurige bestaan?! Daarvoor ga je maar naar de Wallen.
En daarmee draait ze zich om en trekt de deur open. In zijn onderbroek en op sokken snelt Adriaan naar haar toe en duwt met zachte hand de deur weer dicht.

ADRIAAN

Alsjeblieft, Finette. Je hield toch van me?!
Hij brengt zijn gezicht heel dicht bij het hare.

ADRIAAN (CONT.)

Het kan zo wéer gebeuren.

FINETTE

Dat was iemand anders.
Ze verlaat de kamer.

INT. HUIS BABETTE / GANG & WOONKAMER / AVOND

Diep in gedachten staat Finette bij het raam een sigaret te roken en staart voor zich uit. Naast haar voeten ligt de ingepakte plunjezak van Kevin. Een gespannen stilte in de woonkamer. Dan het geluid van een voordeur die opengaat.

BABETTE (O.S., UIT GANG)

Nou, ik durfde niet eens te vragen naar een visum, want ze was zo…
Ze verschijnt vanuit de gang in de woonkamer en breekt haar zin af. Haar gezicht trekt helemaal bleek weg.

FINETTE

(Bromt) Dat is geloof ik ook niet meer nodig.
Nu pas zien we Nathalie op de bank zitten. Ze heeft haar jas aan en maakt een gespannen indruk.

BABETTE

Dus toch?!
Finette drukt haar sigaret uit.

FINETTE

Ik ehh… Ik laat jullie maar even.
Ze loopt naar de gang en als ze Babette passeert:

FINETTE (CONT.)

(fluistert) Jij wilde toch glasnost?
Ze loopt de gang in en gelijk daarna valt de voordeur dicht. Babette is nog steeds niet bekomen van de verrassing.

BABETTE

Waar ehh…?

NATHALIE

Bij m’n zus in Den Haag. Ik werk voor het oorlogstribunaal.

BABETTE

Wat is dit voor kinderachtig gedoe?! Ik had bijna in Petersburg gezeten!

NATHALIE

Dat wilde je zelf. Had mij rustig laten zitten. Ik heb je niet uitgenodigd.

BABETTE (CONT.)

Omdat ik jou zag lopen in de Utrechtsestraat!
Geen van beiden reageert op deze absurditeit.

BABETTE

Als je mij voor de gek wil houden, doe het dan goed. Kom dan helemaal niet meer in Amsterdam!

NATHALIE

En jij moet wegblijven uit Petersburg!
De eerste schoten zijn uitgewisseld. Babette schudt haar hoofd om het bizarre van de situatie.

BABETTE

Jezus, Nathalie. Ik was stuk toen jij vertrok. En jij helemaal in tranen. Daar speel je toch niet mee?!

NATHALIE

Wat dan? Gewoon verdergaan als happy couple? Waarin ik zogenaamd heel gelukkig ben en jij zogenaamd naar je werk gaat?
Babette slikt iets weg.

NATHALIE (CONT.)

Ik heb meerdere relaties gehad, maar zo muurvast, zo onbespreekbaar en frustrerend als deze…

BABETTE

We hadden nooit moeten gaan samenwonen. Dat was veel te snel.
Fel wijst Nathalie naar de bank met beddegoed en de plunjezak van Kevin.

NATHALIE

Maar nu zijn jullie met z’n drieën en jij slaapt zelfs op de bank! Dat is wél heel normaal?!…

BABETTE

Het is maar voor even. Finette is een vriendin en…

NATHALIE

Waarom wilde je naar Petersburg? Omdat je mij zo miste? Of om te checken of ik daar wel zat?
Babette begrijpt dat Nathalie gelijk heeft en geeft geen antwoord. Er valt een stilte.

BABETTE

Hoe lang had je het willen volhouden?

NATHALIE

Totdat jij iemand anders was tegengekomen. Of ik. Gewoon zoals het altijd gaat.

BABETTE

Maar je had het toch eerlijk kunnen zeggen?! Waarom die hele komedie?
Nathalie haalt haar schouders op.

NATHALIE

Zo leek het net alsof we op een hoogtepunt waren geëindigd. Dan konden we steeds denken dat het nog iets moois had kunnen worden…
Ze glimlacht triest.

NATHALIE (CONT.)

In plaats van wat het eigenlijk was: een tussendoortje, een troostrelatie om Frank te vergeten.

BABETTE

Er waren ook goede momenten…

NATHALIE

Toen ik jou voor het eerst zag, gingen er overal alarmbellen af: NIET DOEN! NIET DOEN! Maar het ging goed… zolang jij mij nodig had.
Ze doet haar jas dicht.

NATHALIE (CONT.)

En nou is mijn rol uitgespeeld.
Beiden vrouwen staan tegenover elkaar. Nathalie maakt aanstalten om weg te lopen, maar dan komt Babette naar haar toe en omhelst haar stevig.

BABETTE

Deze is wel oprecht.
Ze laat Nathalie los en die verlaat de kamer. Als de voordeur opengaat, ploft Babette neer op de bank. Ze zucht en laat haar hoofd achterover op de rugleuning vallen.

INT. HUIS DONNA / KEUKEN / AVOND 1

Een houten spatel roert in een pannetje met romige mosterdsoep, terwijl er voorzichtig een scheutje cognac bij wordt gegoten. Donna proeft er heel geconcentreerd met een theelepeltje van: hm, niet slecht. Naast de soeppan sputteren twee entrecots op een bed van ui en champignons. Donna verkruimelt er wat verse peterselie boven. Op het aanrecht prijkt al een salade met walnoten en mandarijn.

MENNO (O.S.)

Mmm!
Donna draait zich om naar Menno, die van buiten komt en haar een kus geeft.

MENNO (CONT.)

Goedmakertje?

DONNA

Hoezo?!
Terwijl hij een walnoot uit de salade pikt:

MENNO

Ik had een opstand vanmiddag. Opeens kritische vragen over de ‘Zeven regels voor echte mannen’. Of ik die zelf wel naleefde.

DONNA

O?! Typisch.
Menno steekt nu een slablaadje in z’n mond en kauwt erop.

MENNO

Ja. Iemand moet ze opgestookt hebben.

DONNA

Goh… (Beseft) Maar het is toch ook raar?!
Menno kijkt haar aan.

DONNA (CONT.)

Je praat over ‘het failliet van de geëmancipeerde man, over een ‘hernieuwd bewustzijn… En voor mij maak je een ontbijtje (Lacherig) met een bloemetje erbij.

MENNO

(laconiek) Jij verkoopt toch ook Oosterse kunst?
Hij kijkt om zich heen.

MENNO (CONT.)

En die zie ik hier niet staan.

DONNA

Dat is heel wat anders. Gewoon voorwerpen. Decoratie. Maar die cursisten van jou denken dat ze het wondermiddel hebben voor een gelukkiger leven.
Menno heeft met een vork een champignon uit de pan gevist en steekt hem in z’n mond.

MENNO

Mooi toch?!

DONNA

Nee, dat is pathetisch. Want binnen mum van tijd vallen ze weer terug in hun oude patroontje.

MENNO

Bij sommigen werkt het.

DONNA

Het kán niet werken! Want het is volslagen onzin. Een puberale fantasie van een stel losers die hun mislukte leven probeert te verklaren.

MENNO

(stoïcijns) Nee, dat vind ik niet.
Zijn kalmte brengt Donna’s bloed aan het koken.

DONNA

Maar het IS zo! Een scheef huwelijk krijg je niet op de rails, doordat een man met zijn vuist op tafel gaat slaan. Zo ging het misschien in de middeleeuwen, maar daar trapt tegenwoordig geen vrouw meer in.

MENNO

(doodkalm) Dat zeg jij.
Donna is nu ieder gevoel voor relativering kwijt.

DONNA

O ja?! O ja?! Nou, DOE het dan! Pas die trucjes dan toe op mij!
Menno grinnikt om haar militante houding en dat prikkelt haar nog meer.

DONNA (CONT.)

Wees dan een jager! Met je grote mond! Komop! Waar blijf je nou?!

MENNO

(grinnikt) Doe een beetje rustig, joh.
En met z’n vork wil hij weer een champignontje uit de pan prikken.

DONNA

(brult) Mooi niet!
Ze pakt de pan van het vuur en lazert de entrecotes in de vuilnisbak. De salade vliegt erachteraan en de soep wordt geloosd in de gootsteen. Menno is heel wat gewend, maar staat hier toch even van te kijken.

DONNA (CONT.)

Want dat hoeft NIEMAND bij mij te proberen. JIJ mag de kaart lezen in de auto, maar IK zit achter het stuur. JIJ mag iets lekkers bestellen in het restaurant, maar IK betaal de rekening. Duidelijk?!

MENNO

(nuchter) Nee, daarmee red je een relatie.

INT. WINKEL DONNA / MIDDAG 1

Een manshoge, donkerhouten deur met ingekerfde motieven en dierenkoppen. Daarboven het bleke gezicht van Loretta met opengesperde ogen.

LORETTA

(samenzweerderig) Een deur van het Baule-volk. Hierop zie je wat erachter zit.
Ze houdt de deur met beide handen overeind voor een klant, die helemaal wordt meegezogen in haar verhaal en wijst naar een ingekerfde afbeelding.

KLANT

Hondenkoppen?

LORETTA

Dat zullen we nooit weten. Want vaak is zo’n deur het enige dat overblijft, als het huis in rook is opgegaan.
Op de achtergrond komt Donna de winkel binnen en loopt direct door naar de balie. Ze haalt het kasboek tevoorschijn en begint het geconcentreerd door te nemen, waarbij ze af en toe wat cijfers opschrijft.
In de koffiehoek staan wat cursisten koffie te drinken en luisteren naar Menno die iets duidelijk probeert te maken en niet heeft opgemerkt, dat Donna in de winkel is verschenen.

MENNO (TEGEN CURSIST)

Natuurlijk kost dat moeite. Jarenlang zit je in een rollen-patroon, waarin zij de dienst uitmaakt. Van de schoolkeuze voor je kinderen tot de kleur van je overhemd!
Geamuseerd kijkt Donna naar Menno in de koffiehoek en een glimlachje verschijnt op haar lippen. Ze trekt een rekenmachientje naar zich toe en begint een aantal cijfers in te toetsen.

MENNO (CONT.)

En wil je dat doorbreken, dan krijg je verzet. Logisch. Want zij wil die macht niet uit handen geven.
Zonder op te kijken van haar werk, slaakt Donna een relativerende: tsss. Een cursist begint de gebruikte kopjes te verzamelen, terwijl een ander alvast langs de balie richting cursusruimte loopt.

MENNO (CONT.)

Moet je het dan maar niet doen?
Hij laat een dramatische pauze vallen en kijkt de overgebleven cursisten aan.

MENNO (CONT.)

Natuurlijk niet. Want waar gaat het nou om?! Haar irritatie of jouw geluk?

DONNA (TEGEN CURSIST)

(fluistert vertederd) Hij doet wel heel stoer, maar privé stelt het niets voor, hoor.
De cursist blijft voor de gang naar de cursusruimte staan en kijkt naar Donna die hem samenzweerderig toelacht en met haar hoofd naar Menno gebaart.

DONNA (CONT.)

Maakt hij ontbijtjes en zo. Heel schattig.
De cursist kijkt verbaasd naar Menno die verder praat in de koffiehoek.

CURSIST

(verbaasd) Waarom zegt hij dat dan?!
Donna haalt haar schouders op en begint zelf te filosoferen:

DONNA

(behulpzaam) Wat een man zegt en wat hij doet, zijn twee totaal verschillende dingen. Hoe groter de mond, hoe kleiner het hart.
In de koffiehoek maakt Menno een einde aan zijn verhaal:

MENNO

Maar daarvoor zijn jullie hier ook: om je eigen kracht te leren kennen en die strijd te winnen.
Donna schiet half in de lach.

DONNA (TEGEN CURSIST)

(vertederd) Dat mocht hij willen.
In de koffiehoek heeft Menno haar reactie opgemerkt en hij dirigeert de overige cursisten richting cursusruimte. Donna buigt zich snel weer over haar kasboek en reken-machine. Als ze het laatste totaal heeft berekend, zet ze er een dikke streep onder en kijkt er bedachtzaam naar.

LORETTA (O.S.)

Geven we korting op deze deur? Hij is beschadigd.
Donna kijkt opzij naar Loretta die met de Afrikaanse deur naar haar toegekomen is. Ook de klant komt er belangstellend bij staan.

DONNA

Het is antiek! Dat hóort zo. En hij kost gewoon…
Ze haalt de winkelbrochure tevoorschijn en bladert er snel doorheen.

DONNA (CONT.)

Twaalfhonderd euro.
Loretta draait zich naar de klant en die denkt na.

MENNO (O.S.)

Heeft ze ingekocht voor de helft.
Donna draait zich sprakeloos naar Menno toe, die grijnzend achter zijn cursisten aan verdwijnt in de cursusruimte.

INT. LOUNGE BERLAGE / AVOND

Nog helemaal bezweet van het anti-krakersfeest zit Bob op het bankje waar gewoonlijk de vier vriendinnen zitten. Naast hem luistert Jasper geduldig naar Bob die met zijn gevoelens worstelt.

BOB

‘Wat er ook gebeurt’, zei ze. Dat is toch duidelijk een hint, dat er iets gaat gebeuren?

JASPER

Dat weet je met vrouwen maar nooit. Ze kan willen dat het gebeurt of juist hopen dat het niet gebeurt. Of het kan allang zijn gebeurd.
Hiermee vrolijkt hij Bob duidelijk niet op.

BOB

Maar waarom zegt ze het dan? Moet ik nu iets gaan doen? Of bereidt ze me alleen voor op de klap?!

JASPER

(lacht) Alsof je je daarop kunt voorbereiden!
Hij kijkt Bob doordringend aan.

JASPER (CONT.)

Die klap komt altijd onverwachts.
Hij pakt de lege glazen.

JASPER (CONT.)

(luchtig) Pilsje?
Bob blijft in sombere gedachten achter, als Jasper naar de bar loopt. Op dat moment komt Chris de lounge binnen met in iedere hand een koffer.

CHRIS (TEGEN BOB)

Is deze plaats vrij?
Bob kijkt op uit zijn overpeinzing.

BOB

Ga zitten.
Chris zet z’n koffers neer en neemt plaats. Hij pakt een aantal papieren servetten en begint zijn gezicht droog te vegen. Ondertussen komt Jasper met twee nieuwe biertjes naar Bob teruggelopen.

JASPER (VERVOLGT)

Daarom heeft het geen enkele zin om je te verdiepen in die wijven. In wat ze denken…
Zonder hen aan te kijken:

CHRIS (VULT AAN)

En wat ze zeggen…
Bob en Jasper kijken even opzij naar de nieuwkomer die de papieren servetten tot een prop samenknijpt. Jasper gaat dan zitten en geeft Bob het biertje.

JASPER

Daar kom je toch niet uit.
Ze klinken hun glazen tegen elkaar.

JASPER (CONT.)

Op ons.
Zwijgend drinken ze hun biertjes leeg.

Valentino

Are you alright?

Riccardo

(Whimpering) I thought this was a love story.

Valentino

It is! It is!

Riccardo

She nearly broke my neck!

Valentino

No, no, that’s her way of saying she likes you!

Riccardo

By killing me?

Valentino

It’s her gypsy blood! Don’t you see those eyes?

Riccardo

Yes. They frighten me.

Valentino

There is passion burning in them.

Riccardo

Too hot for me to handle.

Valentino

Don’t underestimate yourself. You’re the most desired bachelor of Napoli!
Riccardo takes a scared glance at Lisetta on the other side of the stage.

Riccardo

If I can get anyone, why would I torment myself for her?

Valentino

Because tonight is your night, filled with insatiable desire. Don’t you hear the Mediterranean?
He secretly encourages the spectator with the ocean drum to start playing again. Riccardo looks up attentively, when he hears the sound of the waves.
And the crickets chirping their love songs?
Krrr-krrr… Another spectator makes the ratched sound on the guiro. Riccardo gradually regains his confidence and the sparkle reappears in his eyes.

Riccardo

You’re right. I feel irresistable.

Valentino

(Whispers) She wants you. But she won’t give in that easy.
Bzzz-bzzz… The buzzing bow further thickens the sensually charged atmosphere.
Leave her some space. Be gentle.

Riccardo

Oh, I will be gentle alright!
He is ready to launch a new seduction attempt and produces his mouth spray to morally fortify himself… but Valentino gently pushes his hand down.

Valentino

You don’t need all that. Keep it plain.
He straightens Riccardos shoulders and softly pushes him forward.
Just… don’t be yourself!

INT. HUIS DONNA / WOONKAMER / MIDDAG 1

Gespannen sluipt Robin in haar gewone jas vanuit de gang de kamer in, waar niemand is te bekennen.

ROBIN

Chris?
Ook de keuken is verlaten.

ROBIN (CONT.)

(harder) Chris?!
Nog steeds geen reactie en Robin ademt opgelucht uit. Maar dan wordt een toilet doorgetrokken en een deur opengegooid.

CHRIS (O.S.)

Hier!
Gejaagd komt hij de kamer ingelopen.

CHRIS (CONT.)

Ze wil hiernaartoe komen!
Robin zucht: de ellende is nog lang niet voorbij.

CHRIS (CONT.)

Ik heb jouw adres niet gegeven natuurlijk, maar dat probeert ze los te krijgen via P&O.

ROBIN

Dat ontbrak er nog maar aan.
Chris grist een gouden gids van het bureau en ploft neer op de bank naast de telefoon.

CHRIS

We kunnen hier niet blijven! Ik boek een hotel. Pak jij je spullen?!
Hij pakt de hoorn van de haak en toetst snel een nummer in. Robin blijft gewoon staan.

ROBIN

(voorzichtig) Dit kan toch niet?!
Chris houdt de telefoonhoorn tegen z’n oor.

CHRIS

Nee! Maar ga jij dat haar uitleggen?!
Hij heeft verbinding:

CHRIS (IN TELEFOON, CONT.)

Ik wil graag een kamer reserveren voor meneer en mevrouw Jongerius.

ROBIN

Dit, bedoel ik. ‘Wij’.

CHRIS (IN TELEFOON)

Even wachten, alstublieft.
Hij laat de hoorn zakken en kijkt Robin verbaasd aan.

CHRIS (CONT.)

Wat is er met ‘ons’?

ROBIN

Hoe kunnen wij ooit een normale relatie hebben met twee huilende kinderen en een gebroken vrouw op de achtergrond?!

CHRIS

Wat had je dan verwacht? Dat ze me lachend zouden uitzwaaien?
Van heel in de verte klinkt een roepende stem:

RECEPTIONISTE (V.O., VIA TELEFOON)

Meneer? Meneer, bent u daar nog?!

CHRIS (TEGEN ROBIN)

Dat is de prijs die we moeten betalen.
Hij neemt de hoorn weer op.

CHRIS (IN TELEFOON, CONT.)

Ja. Met bad. Voor een week of drie.

ROBIN

Moeten we het dan wel doen?

CHRIS (IN TELEFOON)

Sorry.
Hij laat de hoorn weer zakken.

CHRIS (TEGEN ROBIN, CONT.)

Sterker nog: we hebben het al gedaan! Ik kan nou moeilijk terug.

ROBIN

En als je zegt dat het een vergissing was? Een midlife crisis of zo?

CHRIS

Nadat ik m’n trouwring heb doorgespoeld?!
Hij kijkt Robin doordringend aan.

CHRIS (CONT.)

Wij zouden voor elkaar kiezen. Weet je nog?! Uitgaan met z’n tweëen zonder onze liefde te hoeven verbergen? Daar mocht niemand anders tussenkomen.
Robin speelt nerveus met haar jas en Chris windt zich nog meer op:

CHRIS (CONT.)

Een weeklang heb je mij genegeerd, omdat ik de eerste keer niet ben opgestapt! Maar nu verlaat ik m’n gezin en jij laat me vallen!

ROBIN

Dit voelt gewoon ellendig.

CHRIS

Jij voelt je ellendig?! Hoe denk je dat ik me voel?! Als zo’n kleine jongen uit het raam hangt: ‘Pap, waar ga je heen?’

ROBIN

(zacht) Daarom moet je ook terug.

CHRIS

Voor jou. Ik heb alles opgegeven voor jou.

ROBIN

En dat wil ik niet. Je moet terug.

CHRIS

Nee.

ROBIN

Komop Chris. Ze zullen je met open armen ontvangen.

CHRIS

Nee, ik blijf hier.

ROBIN

Dan ga ik.
Ze doet demonstratief haar jas dicht en als Chris niet reageert, loopt ze de kamer uit. Even later horen we de voordeur dichtslaan. Chris verzinkt in gepeins en is de telefoonhoorn in zijn hand helemaal vergeten.

RECEPTIONISTE (V.O., UIT TELEFOON)

Meneer?!
Chris wordt zich opeens bewust van de stem en neemt de hoorn weer op.

CHRIS

Ja?

RECEPTIONISTE (V.O., UIT TELEFOON)

Zal ik die kamer maar annuleren?

CHRIS

Mja.
Hij legt de hoorn terug op de haak en staart voor zich uit.

INT. HUIS JASPER / WOONKAMER / MIDDAG

Op de bank ligt een opengeklapte reiskoffer, gevuld met keurig opgevouwen kleding, een toilettas en stevige schoenen. Jasper staat midden in de kamer met een strak gezicht. Hij heeft net Donna binnengelaten die met een mapje vol paperassen de gang uitkomt. Door haar emotionele uitval van die ochtend heerst er een onaangename spanning tussen beiden. Ze knikt naar de koffer en doet een poging het ijs te breken:

DONNA

Al aan het inpakken?

JASPER

(toonloos) Ja, als Anouk thuiskomt, vertrekken we meteen.

DONNA

Is het niet te koud voor dat rode overhemd?

JASPER

Donna, wat kom je doen?

DONNA

Ik ehh…
Ze zoekt naar een juiste ingang.

DONNA (CONT.)

Ik kom net bij de bank vandaan. Voor een lening. Maar die heb ik niet gekregen. Geen diploma’s, geen ervaring en te weinig inkomsten.
Jasper luistert onbewogen toe.

DONNA (CONT.)

Daarom wil ik jou vragen borg te staan.
Jasper is overdonderd.

JASPER

Waar haal je het lef vandaan?!

DONNA

(rustig) Voor zestigduizend euro.

JASPER

Eerst ga je tekeer, omdat ik de kinderen wil meenemen…

DONNA

Ik zorg voor de aflossing bij de bank. Dus jij hebt er verder geen omkijken naar.

JASPER

… maar als je geld nodig hebt, sta je meteen weer voor de deur.

DONNA

Eigenlijk heb ik alleen een handtekening nodig.

JASPER

(resoluut) Nee!
Meteen sarcastisch eroverheen:

JASPER (CONT.)

Hoe wou je die lening aflossen?! Met die Chinese prullen?!
Donna laat zich niet provoceren en vouwt haar mapje open met het businessplan.

DONNA

Twintigduizend na vier maanden. En veertigduizend met rente in de zes maanden daarna.

JASPER

Ha-ha! Zegt iemand die zelf nog nooit een belastingformulier heeft ingevuld!
Onaangedaan legt Donna het mapje open op tafel en schuift een overzicht met de terugbetalingsregeling naar Jasper toe. Zijn gelach verzwakt enigszins bij het zien van de professionele vormgeving. Hij gooit het blaadje weer terug.

JASPER (CONT.)

Je moeder zeker?!
Hij gooit het blaadje weer terug.

JASPER

De bank heeft groot gelijk om jou een lening te weigeren. Die hebben een neus voor kapitaalvernietiging. En waarom zou ik hun expertise in twijfel trekken?!

DONNA

Omdat het ook in jouw belang is.
Die logica ontgaat Jasper.

DONNA (CONT.)

Als mijn zaak een succes wordt, ben jij verlost van je maandelijkse alimentatie.

JASPER

En zo niet, m’n zestigduizend euro.

DONNA

Dat hangt van mijn capaciteiten af.
Voor het eerst kijken ze elkaar echt aan.

DONNA (CONT.)

Denk je dat ik zo’n zaak kan runnen? Help me dan. En anders doe je het niet.
Jasper aarzelt.

JASPER

Zestigduizend is een hoop geld. Wat zijn mijn garanties?
Donna haalt haar schouders op.

DONNA

Geen. Maar je geeft me wel de kans een eigen leven op te bouwen. Jij hebt een nieuw leven. Ik ben nog geen stap verder gekomen sinds onze scheiding.
Jasper denkt na. Stilte.

JASPER

Okee, ik doe het.
Donna knikt zonder enig spoor van euforie of triomf. Ze steekt hem haar hand toe en hij neemt hem aan.

JASPER (CONT.)

Ik hoop niet dat dit de vergissing van m’n leven is.
Terwijl Donna al richting gang loopt:

DONNA

Nee hoor, die hebben we al gemaakt.
Vlak voordat ze in de gang verdwijnt:

DONNA (CONT.)

O ja, halen jullie vanavond de kinderen op? Ik heb hun kleren al ingepakt.
Jasper kijkt haar verbaasd aan.

DONNA (CONT.)

Het was kinderachtig van mij om vanochtend zo te reageren. Neem ze maar mee naar de Ardennen. Daar zijn ze wel aan toe. En jij ook.
Donna verdwijnt de gang in en wordt nagekeken door Jasper